آینه بی تاب!

قدیم تر ها برای اینکه در «حال» استمرار داشته باشم گمان می کردم باید هر لحظه چیزی «فوق العاده» بیابم و ذهن خود را «تسلیم» او کنم تا بر روی «آن» ی که می گذرد متمرکز شوم. تازگی ها فهمیدم «جورِ دیگر» قضیه می تواند درست تر باشد. این حقیقت که «تنها چیز فوق العاده دنیا تصورِ فوق العاده بودنه» می تواند راه گشا تر باشد. وقتی به این باور برسی که «لحظات آینده به اندازه اکنون، «آلوده» به رنجی ذاتی ست، اشتیاقی برای ساختن «خیال های فریبنده» در دلت نمی جوشد و دنیا در «فاصله ای واقعی» در فکرت نقش می بندد تا «هوسی» به نام «ایده آل» از راه به دردت نکند

خدمت...