ذکرِ یقین

آدم وقتی «پیشِ خودش» فکر می کند مطمئن است اما وقتی «دیگران»ی حرف های خودشان را به گوش او می خوانند کمی تامل می کند، مکس می کند، کلماتش را اگر عوض نکند «ملایم» می کند تا عاقل تر «به نظر» برسد و حرفش جدی گرفته شود حالا تصور کن آن «دیگر»ی که حرفش را توی گوش آدم می خواند با آن که «پیشِ خودش» همیشه ابعاد ذهنش را با پرسشی «ملوس» گسترش می دهد، یکی باشد. یکی بودن خود و دیگران آدم را قرص و محکم می کند «صخره»اش می کند، مطمئن و آرام

خدمت...