کلمه

تنها چیزی که می تونه دیوارها رو جابه کنه «کلمه» ست. وقتی یک «گمان» دور فکر آدم رو دیوار می کشه تا دنیا رو، «آینه» رو، آینده و حال رو، جور دیگه ای، اون طور که نیست، ببینه، تنها چیزی که به داد آدم می رسه یه چیزه: «کلمه»

وقتی احساس آدم توی دالون های بی سر و تهِ خیالاتش نشت نکرده باشه و رنجِ هر لحظه ی زندگی شو «نقد» در همون «آن» پرداخت کرده باشه. کم کم در خودش «شمعی نحیف» پیدا می کنه که تحمل بادهای «هیاهو» رو نداره و برای روشن موندنش باید «با خودش خلوت کنه». خلوت که شد می بینی که چیزی های «به ظاهر مخالف» کنارت نشستن و دوستانه دارن «احوال پرسیِ کودکانه» می کنن.وقتی می خوای این احوال پرسی رو توصیف کنی «کلمه» به دنیا میاد. مثل «زینب».

وقتی «مصیبت» و «زیبایی» از هم دلبری می کردن کسی این«رفاقت» رو به زبون آورد و کلمه ای گفت که پیش از اون «فکرش رو هم نمی شد کرد» که ممکنه وجود داشته باشه...زینب...

کلمه ها به دنیا میان برای نشون دادنه رفاقت هایی که «گمان» می کنی نمی تونه وجود داشته باشه. کلمه به دنیا میاد برای رهایی از «گمان».

هر روز که با خودت خلوت کردی خدا تولد کلمه ای رو بشارت می ده. کلمه ای از جنس همان شمعِ نحیف. کلمه ای حاصل رفاقتِ بی مرز. «رفاقتِ مطلق»

خدمت...