آدم از هر چیز بترسد بندهاش میشود

نانوشته: از من نخوانده بگیرید، از خود گناه هم نباید ترسید و الا از خدا جا میمانیم، خدای ما خدا همه جاست حتی آنجا...

https://telegram.me/khedmatnevesht

اگر بخواهی به همه «بیهوده گویی ها»ی دنیا پاسخ بدهی حکمتی به زبانت نمی آید. «کلمه» ای که با «پرسش های باریک» که در اتفاقات هر روزه نهفته اند، زاده می شود به کارِ «گزافه های زمخت» نمی آید

آدم وقتی «پیشِ خودش» فکر می کند مطمئن است اما وقتی «دیگران»ی حرف های خودشان را به گوش او می خوانند کمی تامل می کند، مکس می کند، کلماتش را اگر عوض نکند «ملایم» می کند تا عاقل تر «به نظر» برسد و حرفش جدی گرفته شود حالا تصور کن آن «دیگر»ی که حرفش را توی گوش آدم می خواند با آن که «پیشِ خودش» همیشه ابعاد ذهنش را با پرسشی «ملوس» گسترش می دهد، یکی باشد. یکی بودن خود و دیگران آدم را قرص و محکم می کند «صخره»اش می کند، مطمئن و آرام

قدیم تر ها برای اینکه در «حال» استمرار داشته باشم گمان می کردم باید هر لحظه چیزی «فوق العاده» بیابم و ذهن خود را «تسلیم» او کنم تا بر روی «آن» ی که می گذرد متمرکز شوم. تازگی ها فهمیدم «جورِ دیگر» قضیه می تواند درست تر باشد. این حقیقت که «تنها چیز فوق العاده دنیا تصورِ فوق العاده بودنه» می تواند راه گشا تر باشد. وقتی به این باور برسی که «لحظات آینده به اندازه اکنون، «آلوده» به رنجی ذاتی ست، اشتیاقی برای ساختن «خیال های فریبنده» در دلت نمی جوشد و دنیا در «فاصله ای واقعی» در فکرت نقش می بندد تا «هوسی» به نام «ایده آل» از راه به دردت نکندادامه مطلب

واقعیت «تلخ» نیست، فقط مزه ش با «اونی که خیال میکردی» فرق داره

تنها چیزی که می تونه دیوارها رو جابه کنه «کلمه» ست. وقتی یک «گمان» دور فکر آدم رو دیوار می کشه تا دنیا رو، «آینه» رو، آینده و حال رو، جور دیگه ای، اون طور که نیست، ببینه، تنها چیزی که به داد آدم می رسه یه چیزه: «کلمه» وقتی احساس آدم توی دالون های بی سر و تهِ خیالاتش نشت نکرده باشه و رنجِ هر لحظه ی زندگی شو «نقد» در همون «آن» پرداخت کرده باشه. کم کم در خودش «شمعی نحیف» پیدا می کنه که تحمل بادهای «هیاهو» رو نداره و برای روشن موندنش باید «با خودش خلوت کنه». خلوت که شد می بینی که چیزی های «به ظاهر مخالف» کنارت نشستن و دوستانه دارن «احوال پرسیِ کودکانه» می کنن.ادامه مطلب

یادت هست «هامون» را؟ یادت هست دیوانه ای را که دوست داشت روی آن صندلی چرخ دار بنشیند و بازی کند؟

آن دیوانه تر را چه؟ آن که دوست داشت از خودش خون بگیرد؟

دیوانه تر من بودم اما

آن که خون داد

تو بودی...

یک دمپاییِ گرون، بهتر از یه کفش ارزونِ