خدمت

آدم از هر چیز بترسد بندهاش میشود

نانوشته: از من نخوانده بگیرید، از خود گناه هم نباید ترسید و الا از خدا جا میمانیم، خدای ما خدا همه جاست حتی آنجا...

خدمت...

https://telegram.me/khedmatnevesht

خدمت...

اگر بخواهی به همه «بیهوده گویی ها»ی دنیا پاسخ بدهی حکمتی به زبانت نمی آید. «کلمه» ای که با «پرسش های باریک» که در اتفاقات هر روزه نهفته اند، زاده می شود به کارِ «گزافه های زمخت» نمی آید

خدمت...

آدم وقتی «پیشِ خودش» فکر می کند مطمئن است اما وقتی «دیگران»ی حرف های خودشان را به گوش او می خوانند کمی تامل می کند، مکس می کند، کلماتش را اگر عوض نکند «ملایم» می کند تا عاقل تر «به نظر» برسد و حرفش جدی گرفته شود حالا تصور کن آن «دیگر»ی که حرفش را توی گوش آدم می خواند با آن که «پیشِ خودش» همیشه ابعاد ذهنش را با پرسشی «ملوس» گسترش می دهد، یکی باشد. یکی بودن خود و دیگران آدم را قرص و محکم می کند «صخره»اش می کند، مطمئن و آرام

خدمت...

قدیم تر ها برای اینکه در «حال» استمرار داشته باشم گمان می کردم باید هر لحظه چیزی «فوق العاده» بیابم و ذهن خود را «تسلیم» او کنم تا بر روی «آن» ی که می گذرد متمرکز شوم. تازگی ها فهمیدم «جورِ دیگر» قضیه می تواند درست تر باشد. این حقیقت که «تنها چیز فوق العاده دنیا تصورِ فوق العاده بودنه» می تواند راه گشا تر باشد. وقتی به این باور برسی که «لحظات آینده به اندازه اکنون، «آلوده» به رنجی ذاتی ست، اشتیاقی برای ساختن «خیال های فریبنده» در دلت نمی جوشد و دنیا در «فاصله ای واقعی» در فکرت نقش می بندد تا «هوسی» به نام «ایده آل» از راه به دردت نکند خدمت...ادامه مطلب