خدمت

تنها چیزی که می تونه دیوارها رو جابه کنه «کلمه» ست. وقتی یک «گمان» دور فکر آدم رو دیوار می کشه تا دنیا رو، «آینه» رو، آینده و حال رو، جور دیگه ای، اون طور که نیست، ببینه، تنها چیزی که به داد آدم می رسه یه چیزه: «کلمه» وقتی احساس آدم توی دالون های بی سر و تهِ خیالاتش نشت نکرده باشه و رنجِ هر لحظه ی زندگی شو «نقد» در همون «آن» پرداخت کرده باشه. کم کم در خودش «شمعی نحیف» پیدا می کنه که تحمل بادهای «هیاهو» رو نداره و برای روشن موندنش باید «با خودش خلوت کنه». خلوت که شد می بینی که چیزی های «به ظاهر مخالف» کنارت نشستن و دوستانه دارن «احوال پرسیِ کودکانه» می کنن....

ادامه مطلب